Do snu

Zamknij kochanie swe oczka zielone
Przecież to widać, że są zmęczone.
I nie drocz się ze mną udając swe spanie
Ja to szybko poznam, Ty moje kochanie.

By dzień trwał dłużej też bardzo bym chciała
Wtedy więcej razy bym Cię przytulała
Lecz gdy w czasie nocy sobie odpoczniemy
Jeszcze mocniej mój skarbie tulić się będziemy.

Mrówek Franio

Gdzieś niedaleko, gdzieś całkiem blisko

Tętniło życiem pewne mrowisko

Mrówki jak wiecie pracują wiele

Przez cały tydzień lecz nie w niedzielę

Od poniedziałku aż do soboty

Każdy ma ręce pełne roboty

Każdy z wyjątkiem małego Frania,

który omijał wszelkie zadania

Wiecznie zmęczony, ciągle marudził

Bo się zasapał, bo się pobrudził...

Bo nigdy nie chciał być taką mrówką

Co chwilę zjawiał się w nową wymówką

Mama martwiła się tym niesłychanie
Co z tego Franka będzie kochanie?
Weź porozmawiaj, weź się za niego
Ja nie mam siły już znosić tego

Tata się starał, ciągle tłumaczył.
Chciał by syn w sobie mrówkę zobaczył
Chciał by w mrowisku znalazł swą drogę
Lecz ciągle słyszał: "tato! Nie mogę"

Pewnego ranka, tuż przed śniadaniem

Zaskoczył wszystkich dość krótkim zdaniem.

"Nie chcę być mrówką, zmieniam rodzinę!"

Do tego dodał dość groźną minę.

Poszedł i w domu nastała cisza

Tata nie wierzył, że to usłyszał

Mama w bez ruchu przez chwilę stała

A siostra Franka się popłakała.

Jednak gdy pierwszy szok wszystkim minął
Poszli za Frankiem całą rodziną.
Kierując pierwsze kroki do lasu,
Szukali dokładnie nie tracąc czasu

Tymczasem Franek kroczył z uśmiechem.

Kiedy się nudził rozmawiał z echem.

Drzemał pod liściem gdy był zmęczony

Pił rosę z trawy gdy był spragniony.

Minął dzień pierwszy, drugi i trzeci

W podróży zwykle czas szybko leci.

Kiedy minęła kolejna doba

Stwierdził: "coś mi się znowu tu nie podoba".

Usiadł wygodnie blisko kałuży

"To życie teraz się jakoś dłuży,

Każdy dzień pełen jest przyjemności

A zamiast cieszyć, drażni i złości"

To rzekł do siebie rozczarowany

Pomyślał zaraz o radach mamy

Przypomniał sobie taty wskazówki 

"mrowisko to dom dla każdej mrówki"

Posmutniał trochę, czuł jakieś braki
Teraz dzień każdy był byle jaki
Co dzień to samo, nic się nie działo
Już nawet leżeć mu się nie chciało.

Tęsknił za mamą, brak było taty
Teraz zobaczył jak był bogaty.
"Więcej do szczęścia nie potrzebuję
Chyba do domu wrócić spróbuję"

I szybko wróciłby Franek do domu,
Ale zapomniał wziąć telefonu.
Tam miał kontakty i nawigację...
Z nim pewnie zdążyłby na kolację

Płacząc (co zdarzyć może się czasem)
Głosy znajome słyszał za lasem
Bał się, że wyobraźnia figle mu płata
Lecz nie! To siostra, mama i tata!!!

Ach! Co za szczęście mam niesłychane
Wrócę do domu i tam już zostanę
Tam mam swą radość, swoją rodzinę
Bez nich na pewno nigdy nie zginę.